Patrick geeft aan nog geen last te hebben van kriebels of twijfels. “Ik weet dat we naar Australië gaan, maar het dringt eigenlijk nog niet tot ons door.” Ze zijn dan, zo eind september vooral druk met inpakken voor de verhuizing. Op maandag 3 oktober komt de verhuizer en die laadt alles in. De dagen ervoor zijn hectisch. Veel inpakken en sorteren. Niet alles gaat mee. Wat ze missen, wordt ginds wel weer aangevuld.

“We hebben wel gegokt”, zegt Patrick. “ We hebben ons huis te koop gezet zonder dat we de uitkomst van onze visumaanvraag wisten. Vervolgens kwamen mensen ons huis bezichtigen en die deden meteen een bod. Toen hebben we maar ‘ ja’ gezegd.” Patrick (1975) en Yvonnne (1979) zetten hun huis vooral te koop omdat ze hem een beetje knepen. Ze wilden niet het visum in handen hebben en nog met een huis in hun maag zitten. “Als je je huis niet binnen een jaar verkoopt, dan zou je op en neer moeten naar Australië om daar je visum te valideren.” Visums voor Australië verlopen net als bij veel andere landen binnen een jaar na de medische keuring.

De twee kijken uit naar zaterdag 8 oktober. Dan organiseren Patrick en Yvonne hun afscheidsfeest. Het is een ‘ bring your own’-feest, naar goed Australisch gebruik. Iedereen brengt dus zijn eigen drinken mee. Het heeft opmerkelijk genoeg geleid tot minder leuke reacties. Een enkeling klaagde erover dat het maar goedkoop was en vond het belachelijk naar een feest te gaan en zelf bier of wijn mee te nemen. “ Wij hebben tegen elkaar gezegd dat we ons daar niks van gaan aantrekken. We doen het op onze manier en als anderen zich daaraan ergeren, dan weten we meteen wie echte vrienden zijn en wie niet.”

Yvonne heeft al een afscheidsfeestje achter de rug. Dat was van haar werk en het viel haar best zwaar. Ze heeft zes jaar gewerkt in de wijkverpleging. Zes jaar heeft ze naar eigen zeggen lief en leed gedeeld met haar collega’s. Het afscheid was emotioneel. “Het was echt pittig. Ze hadden een map gemaakt, een lied en flink wat cadeaus. Als je zag hoe ze hun best hadden gedaan, dat deed me heel veel”, zegt Yvonne. Hoewel ze dat afscheid al moeilijk vond, denkt ze dat hun afscheidsfeest ook emotioneel zwaar wordt.“ Waar ik echt het meest tegenop zie is het afscheid op schiphol. Familie en goede vrienden hebben al gezegd ons uit te komen zwaaien. Ik vind dat zo lief, maar krijg tegelijkertijd een brok in mijn keel als ik denk aan dat moment.”

Patrick neemt op zaterdag 1 oktober afscheid van zijn werk. “Het was een raar gevoel om weer bij het tuincentrum binnen te lopen”, zegt Patrick. Hij was al ruim een maand niet meer aan het werk geweest. “Het voelde net of het mijn eerste werkdag was. En daar heb ik dan vier jaar gewerkt. Een heel apart gevoel was dat. Maar het zei me wel wat. Ik had blijkbaar al afstand genomen. In mezelf was dat afscheid allang gebeurd”. Toch was het leuk voor hem. Het was een eenvoudige borrel. En een praatje. Patrick opende zijn toespraak met te zeggen dat hij hoopte dat ze net zo’n goede werknemer zouden konden vinden als hij altijd geweest was. Hij grinnikt erbij. Maar na afloop had hij wel een brok in zijn keel. Toen hij zijn laatste woorden gesproken had kwam er luid gejuich uit de monden van zijn inmiddels ex-collega’s. “Dat deed me toch wel wat.”

Gedurende de week van 3 oktober werken ze heel wat bezoekjes af. Ook de verhuizers kwamen om de spullen op te halen die met een container naar Australië gaan. Patrick en Yvonne delen een kist met anderen. Met wie, dat weten ze niet. En trouwens: het verhuisbedrijf ook niet. Ze gingen voor een goedkoper tarief waardoor de container met anderen gedeeld moest worden. Totdat die anderen gevonden zijn, is het onzeker wanneer de container de Rotterdamse haven zal verlaten.

Op vrijdag 7 oktober worden de sleutels overhandigd van hun huis. “Grappig is dat het een sleutel minder is geworden dan we aanvankelijk van plan waren. De verhuizers hadden Yvonnes handtas ook ingepakt. En in die handtas zat ook haar sleutelbos. Dus die sleutels liggen nu in Rotterdam te wachten tot ze naar Australië gaan. Hebben we ginds toch nog een aandenken”, zegt Patrick.

Patrick en Yvonne maken nog wat foto’s van hun huis en vervolgens nog een paar van hun woonplaats in Almere. De twee laatste weken trekken ze in bij hun ouders in Zeist. Eerst bij die van Patrick en de laatste week bij de ouders van Yvonne. Patrick vond het niet echt moeilijk om afscheid te nemen van Almere. Ook al hadden ze er zes jaar gewoond.

Op zaterdag 8 oktober organiseerden de twee Australiëgangers een afscheidsfeest in Zeist. Op dit bring your own-feest bracht bijna iedereen inderdaad eigen drinken mee. Niet iedereen, maar daar hadden ze rekening mee gehouden. “We hadden wat Australisch bier en wijn ingeslagen. Alles in de sfeer van Down Under. Ook hadden we een tafel in de zaal staan waar we foto’s en een map hadden liggen van hoe het hele emigratietraject voor ons was verlopen. Dat konden mensen dan mooi inzien”, zegt Patrick. “ Het feest had voor mij wel tot vier uur 's nachts mogen duren. Het gaat zo snel voorbij. Iedereen wil met je praten en wij ook met iedereen. Sommigen hadden we lang niet gezien en tegelijkertijd was het wellicht de laatste keer. Het gekke is dat al die gesprekken net te kort zijn en niet verder komen dan het geijkte verhaal over waarom we weggaan en wat we van plan zijn.”

Op het einde van het feest was het afscheid nemen geblazen. Dat was heel intens. Patrick vertelt regelmatig een traantje te hebben weggepinkt. “Elk moment dat je iemand omhelst, lijkt het net of je ogen nat worden. En waar je normaal altijd een stevige hand of een zoen geeft bij afscheid zijn het nu steeds omhelzingen. Dat is echt veel intenser. Dat intense maakt deze momenten echt hele moeilijk. Nog steeds niet zo heftig als ik verwacht dat het op schiphol gaat worden. Maar toch, zeker niet makkelijk.”

Vooral het besef mensen wellicht nooit meer te zien, doet pijn. Patricks beste vrienden bijvoorbeeld, die ziet hij waarschijnlijk nooit meer. Of het moet zijn dat Patrick terug in Nederland is. Een vriend heeft nog nooit gevlogen en zal dat waarschijnlijk nooit doen ook. Dat wordt dus e-mailen geblazen.

De week van 10 oktober slapen de emigranten bij Patricks ouders. Ze proberen er zoveel mogelijk tijd door te brengen. “ Het zijn toch de belangrijkste mensen uit je leven. Daar proberen we nu echt elke minuut mee door te brengen. Over Australië wordt weinig gesproken trouwens. Daar hebben mijn ouders het liever niet over.”

Tijdens het feest werd wederom duidelijk dat zowel Patricks als Yvonnes ouders moeite hebben met hun besluit. De Barkeepster sprak hen aan omdat ze vermoede dat het de moeders waren van de twee. Maar ook aan de bardame werd duidelijk gemaakt dat er geen intentie was om eens vrolijk over dat verre land te babbelen. Zowel Patrick ouders als die van Yvonne zullen niet naar Australië komen. “Ze hebben er allemaal goede redenen voor hoor. Maar we zullen zien. Misschien dat ze zich er over een jaar wel overheen zetten en toch komen. Dat zou ik wel mooi vinden. Liever hadden ze gezien dat we naar Spanje gingen. Een stuk dichterbij. Tegelijkertijd zijn ze heel trots. Vooral nadat ze gezien hebben wat wij daar allemaal voor hebben moeten regelen.”

Yvonne ziet uit naar het weerzien met haar zus Marleen in Melbourne. Zij woont al 11 jaar in Australië. Ze trekken er de eerste weken bij in totdat ze zelf een woning hebben. Een huurhuis is daar redelijk vlot geregeld, weet Yvonne van haar familie daar. Nu, nog een paar dagen voor hun vertrek, stuiteren de emoties alle kanten op. Ze zitten nu in Zeist. Hun vroegere woonplaats lonkt en wuift in de najaarszon. Het is er prachtig. “Soms komt het wel bij je op hoe het geweest zou zijn als we gewoon in Zeist waren blijven wonen. Hadden we dan wellicht geen emigratieplannen gehad?”, vraagt Patrick zich hardop af.

Yvonne vertelt dat ze nog op TV was. Het programma man bijt hond stond in Zeist met de babbelbox. “Mijn beste vriendin en ik liepen erop af. De vraag was ‘waar zakt jouw broek van af?’ Mijn vriendin was er als de kippen bij om te zeggen dat haar broek afzakte op het moment dat ik haar na twaalf jaar vriendschap vertelde te gaan emigreren”, vertelt Yvonne.

Op zaterdag 22 oktober is het zover. Het definitieve afscheid nadert. De weken hiervoor is Schiphol synoniem geworden voor een gevoel van drama en definitief uiteengaan. “Voordat we naar Schiphol gingen, namen we die ochtend nog afscheid van Yvonnes broer en een goede vriend. Op Schiphol waren beide ouders, twee zussen en een zwager van Yvonne”, vertelt Patrick.

Vertrekken op 22 oktober en aankomen op de 24^ste. Dat is reizen naar de andere kant van de wereld. Na een warm ontvangst door Yvonnes tante, werden Patrick en Yvonne naar Marleen gebracht, Yvonnes zus. Daar zullen de kersverse Australiërs de eerste tijd verblijven.

Het duurde ongeveer twee dagen voordat ze echt beseften dat ze er niet alleen voor vakantie zijn. In de dagen die volgden hielden ze zich bezig met het opstarten van hun nieuwe leven. Er werd een TFN-nummer (Australische variant van het sofi-nummer) aangevraagd, een bankrekening geopend, een medische verzekering afgesloten, het rijbewijs omgezet, de eerste sollicitaties gingen de deur uit en de zoektocht naar een huis werd afgetrapt.