 Patrick en Yvonne Duyst vertrokken in oktober 2005 naar Melbourne Australie. Toe aan iets nieuws, een nieuw leven in een ander land. Na pakweg een jaar wringt het. Is dit wat ze wilden? Ze voelen zich weer gebonden, vinden zichzelf meer reizigers dan emigranten. Ze besluiten terug te keren maar gaan eerst op wereldreis. In april 2008 pakten ze het vliegtuig en keren begin 2009 terug in Nederland.
Het kan vreemd lopen. Ben je eerst zo zeker van je keuze voor een nieuwe toekomst, eenmaal daar gaat de wereld er toch anders uitzien. “Als je terugkijkt, dan weten we dat we voor onze emigratie altijd een roze bril op gehad hebben. Die je in de vakanties draagt. En die ging pas af toen we hier woonden. We hebben het niet slecht gehad hoor. Allebei een baan binnen een maand na aankomst. Wat wil je nog meer?”, blikt Patrick (32) terug op hun periode in Melbourne.
Nieuw leven
Het ging snel goed met Yvonne (29) en Patrick. Ze woonden even bij Yvonnes zus Marleen die al jaren in Australië woont, maar vonden snel een eigen stek. In die eerste weken hielden ze zich bezig met het opstarten van hun nieuwe leven. Er werd een TFN-nummer (Australische variant van het sofi-nummer) aangevraagd, een bankrekening geopend, een medische verzekering afgesloten, het rijbewijs omgezet en de eerste sollicitaties gingen de deur uit.
Binnen twee weken heeft Yvonne al een sollicitatiegesprek gehad. En ze krijgt een baan als verpleegster/verzorgster in een bejaardenhuis voor dementerende Nederlandse ouderen die de Engelse taal verliezen. Niet veel later krijgt ook Patrick een baan als Financial controller. In Nederland deed hij dit ook een tijd, maar hij besloot destijds tot een carrièreswitch en ging in een tuincentrum werken. Nu pakte hij vol goede moed zijn oude stiel weer op.
Trein stopt
Maar hoe gladjes alles leek te verlopen, hoe anders zoude werkelijkheid zijn. Na een tijdje ben je helemaal gesetteld. En dan komt het. Dan komt het besef pas 'wat je gedaan hebt'. De sneltrein van dingen regelen, eindeloos organiseren en nieuwe indrukken komt tot stilstand. Patrick: “Je stapt uit en dan realiseer je je het pas echt. We zijn geëmigreerd! Brieven met foto’s uit Nederland komen aan en dan bedenk je je dat jijzelf met hen niet meer op die fotos zult staan. De webcam wordt aangesloten en je bedenkt dat dit naast de telefoon het enige contact is voorlopig.”
Het leven gaat echter door. Alles vind zijn normale routine met werk, boodschappen doen en de omgeving bekijken. Toch denken ze nog veel aan Nederland. Vragen rijzen. “Wat was nou de hoofdreden om hier te komen? Eigenlijk wilden we heel veel gaan reizen, nieuwe landen zien. Dat beseffen we na een tijdje. Willen we echt hier een gezinnetje stichten? Zonder opa’s en oma’s ? Dan komt langzaam het idee om in de toekomst toch weer terug te keren”, zegt hij.
Binden
 Dat gevoel van terugkeren kwam eigenlijk bovendrijven toen hun huurbaas van hun eerste woning hen vroeg of ze het huis wilden kopen. Daar kwamen natuurlijk allerlei praktische mitsen en maren bij kijken. Maar kaalgemaakt was de vraag heel concreet. Namelijk: Willen jullie je hier wel of niet binden aan een huis en hypotheek? Met andere woorden: willen jullie blijven. En de twee besloten een andere plek te gaan bewonen. Een ander huurhuis. Dat gaf hen de vrijheid van handelen die ze zochten. Niet dat op dat moment de kogel al door de kerk was hoor. Allerminst zelfs. Het was meer een onderhuids gevoel wat steeds tastbaarder werd.
Ook files
En dat gevoel maakt dat Yvonne en Patrick langzaam maar zeker hun emigratie gaan evalueren. Met als centrale vraag: is dit het nou? De roze bril ligt in de onderste la. Australië heeft ook mindere kanten. Patrick noemt het erg Amerikaans, heel prestatiegericht. En ook in Australië is het druk in de steden en zijn er ellenlange files. Het klimaat is heerlijk voor mensen die van warmte houden. Maar Patrick en Yvonne kan de extreme hitte en droogte meer dan gestolen worden. Het is ze te warm en bovendien veroorzaakt het bosbranden waarvan de rook weken de stad blijft hangen. Kortom: het droombeeld is aan diggelen.
Australië is niet het paradijs. Het is er mooi. De natuur is overweldigend. Zowel de zee als het land. Maar het is niet hun land. “We zijn en blijven Nederlanders die niet zoveel op hebben met cricket en liever op de fiets boodschappen doen en eigenlijk helemaal niet zo van bbq houden. We dansen in de regen als het eens regent. We missen Yokidrink, maar hadden onze eigen lemondrink boom in de tuin. We haalden beschuitjes en hagelslag in de supermarkt.”
Te permanent
Diep van binnen hebben Patrick en Yvonne waarschijnlijk altijd wel geweten dat emigreren te permanent voor ze zou zijn. Het initiële plan was ook voor een jaar ongeveer te gaan. Maar dit bleek niet mogelijk dus weken ze uit naar een permanente verblijfsvergunning, een proces van twee jaar. De diepere beweegreden voor hen was zucht naar avontuur. Naar iets nieuws. En emigreren was een hele duidelijke en drastische stap.
“En weet je wat het bizarre is”, zegt Patrick, “ diezelfde beweegreden kan ik nu weer opvoeren. Nu zijn we weer op zoek naar een nieuw avontuur. Onze stap van emigratie, dat had een jaartje reizen moeten zijn. Daar zijn we het absoluut over eens. En daarom hebben we onze terugweg naar Nederland ook omgedoopt tot wereldreis. Het reizen zit ons nog in het bloed. We willen eigenlijk ook zoveel van Europa zien.”
Begin april pakten ze het vliegtuig. Eerst naar Papua Nieuw Guinea om daar Yvonnes verjaardag te vieren. En dan weer terug naar Australië. Naar Queensland, het enige deel van Australië dat de twee nog niet bereisd hebben. Vandaar gaat het in plusminus twintig stops de wereld over. Via onder meer Indonesië, Cambodja, Thailand, Nepal, Vietnam, Canada, Latijns-Amerika en Spanje naar Nederland!
Geen spijt
 De twee Australiëgangers hebben geen moment spijt van hun stap. Ze genieten vooral van het feit dat ze dit hebben kunnen doen. En dat ze ook in staat zijn om er zo’n spectaculair slotakkoord aan et geven. “Je kunt beter spijt hebben van dingen die je hebt wel gedaan, dan spijt hebben van dingen die je niet hebt gedaan”, zegt Yvonne wijselijk. Ze staan aan de vooravond van een trip die hen terugbrengt naar Nederland. Om dan uiteindelijk begin 2009 te eindigen in Nederland. Dan zijn ze ongeveer drie en een half jaar weggeweest uit het koude kikkerlandje. Ze zien ernaar uit. Patrick blikt verheugd vooruit en lepelt het ene na het andere Nederlandse tafereeltje op. “De grachten, de kroegjes, de gezelligheid en familie”, klinkt het bijna weemoedig.
Ze kijken vol verwachting naar hun terugkeer. Volverwachting om familie en vrienden weer te zien. Na zo’n lange tijd is ook hun perspectief veranderd. Ze kijken weer veel positiever naar Nederland. Dat land dat ze destijds zo graag verlieten, heeft haar charme terug gekregen.
Ook hebben ze alweer eens gekeken naar de arbeidsmarkt en naar een huizensite als Funda. Waar ze zich precies gaan settelen, dat weten ze nog niet. Het zou goed kunnen zijn dat het wat meer richting de Duitse grens wordt, of naar het noorden. “Alles is nog open. Misschien blijkt Nederland over en paar jaar ook wel weer te klein. Dat zien we dan wel weer. Eerst gaan we reizen.”
Op emigratieverhaal.nl is eerder geschreven over Patrick en Yvonne. In het verhaal Aftellen en Afscheid wordt de aanloop naar hun vertrek beschreven.
| 
Australie 
