Acht jaar geleden vertrok de inmiddels gescheiden Rens Breur naar zijn vriendin Constance in Australië. Dochter Linda volgde twee jaar terug. Linda’s moeder, Ria van der Rijt, pensioneerde in januari van dit jaar en voegt zich in februari 2008 bij haar dochter. En als klap op de vuurpijl krijgt zoon Rens, die in 1993 naar Canada emigreerde, een baanaanbieding die hij niet kon weigeren in Melbourne.

Een miraculeuze gezinshereniging die voor allen als volslagen verassing komt. Een leven kan raar lopen. Zeker in een avontuurlijke familie uit Nijmegen als die van de Breurs. Het grenzeloos gedrag begon met Rens Breur Jr., nu 39 jaar. Hij behaalde een management diploma van de middelbare hotelschool in Amsterdam en merkte dat dat papiertje een mooi ticket naar het buitenland opleverde. Toen hij rond zijn 24ste in Zwitserland in het Swissotel in Zurich werkte, leerde hij zijn toekomstige vrouw kennen: de Canadese Jacqueline. De twee kregen een relatie Na wat maanden in terug in Nederland wilde Jacqui terug naar Canada en Rens besloot mee te gaan.

Linda (34) bezoekt niet lang daarna de bruiloft van Rens en Jacky in de Canadese provincie Ontario en is diep onder de indruk van het land. Ze was zo onder de indruk dat ze een au pair-schap aanging in het nieuwe thuisland van haar broer. Na dat jaar echter besloot ze terug te gaan naar Nederland. Ze trouwde met Sander Beukema en de twee kregen kinderen. Maar Canada was nog niet vergeten. Toen ze zich serieus verdiepten in een emigratie, merkte dat Sanders beroep (drukker) niet op de Canadese beroepenlijst stond en daarmee was het boek Canada gesloten.

Ondertussen was Rens Breur Sr. (64), Rens’ en Linda’s vader, wel naar het buitenland uitgeweken. Omdat hij was afgekeurd om te werken, zat hij al een tijd thuis. Hij kocht een pc en leerde via het chatprogramma ICQ de Australische Constance kennen. Na twee jaar chatten besloot hij zijn boeltje te pakken en naar Brisbane, Australië te gaan. Nummer twee van de familie Breur was het land uit.Linda ging natuurlijk kijken waar haar vader was gaan wonen en ging er twee keer op vakantie. Die tweede keer begon ze het land meer als potentiële emigratiebestemming te zien. Nadat duidelijk was dat Canada geen optie was haar man vrij duidelijk. “Dan gaan we daar toch heen”, zei hij volmondig. Het gezin zette de emigratieprocedure in gang en via Linda’s vader en het Skilled - Designated Area Sponsored Visum maakten ze in oktober 2005 de grote oversteek. Samen met hun dochters Iris en Amber wonen ze in Queensland. Nummer drie van de familie Breur liet Nederland achter zich.

Moederziel alleen

Ria van der Rijt (65) zag haar dochter met pijn in het hart vertrekken. Ineens waren allebei haar kinderen geëmigreerd. “Linda en Sander hadden het al vaker gehad over Australië maar toen ze een huis kochten in Hoorn in 2002 dacht ik: hiep, hiep, hoera! Die blijven tenminste hier”, Blikt Ria terug. Maar dat dus viel vies tegen. Toen Linda haar moeder moest vertellen dat ze vertrokken, vertelde ze haar in wezen dat haar enige in Nederland levende kind met kleinkinderen naar de andere kant van de wereld zou gaan. De reactie was alles behalve wat Linda wilde. “We zaten op de bank en ik vertelde het haar. Ze keer me even aan en toen was het stil. Alsof ze haar schouders ervoor ophaalde. Echt zo’n reactie waar je niets mee kunt. Vanaf dat moment was het onderwerp Australië gewoonweg taboe. Ze wilde er niets van weten en deed vaak heel afstandelijk”, zegt Linda.

Het tij keert

In maart 2006 kwam Linda’s moeder naar Australië. Zeven weken lang was ze er. Linda vond het heerlijk. De pijn was goeddeels weg. “En ik wist ondertussen ook dat mijn moeders reactie louter voortkwam uit verdriet. Eenmaal hier, vond ze het prachtig. Ze zag hoe we er woonden en wat het weer hier doet”, vertelt Linda opgewekt. Die zeven weken hebben ze eigenlijk over niets anders gepraat als hoe het zou zijn als Linda’s moeder daar ook zou wonen. En langzaam maar zeker begon ze dat zelf ook een beetje als een reële mogelijkheid te zien. Van november 2006 tot en met januari 2007 kwam Ria weer. Tijdens dit tweede bezoek gaf Linda aan dat het leven in Australië voordeliger is dan in Nederland. Ze behoudt ook gewoon het recht op haar Nederlandse pensioen en AOW. Ria kwam terug van haar besluit en gaat alsnog emigreren naar Australië. In februari 2008 vertrok ze op een toeristenvisum naar Australië waar ze eerst een tijdje bij haar dochter intrekt om vandaar uit op zoek te gaan naar een eigen huisje. “Ik wil wel in de buurt van Linda wonen, maar wil net als in Nederland mijn eigen stek en ook een eigen auto.” En dus was hele gezin Breur uit Nederland weg.

Zoon Rens vindt het fantastisch nieuws. Hij vond het erg moeilijk om van een afstand te moeten horen hoe eenzaam zijn moeder was na Linda’s vertrek. “Ik had ook altijd gedacht dat ik haar zou vragen naar Canada te komen wanneer ze gepensioneerd was. Maar nu was Linda me voor. Ik heb heel veel respect hiervoor. Om op je 65ste zo’n avontuur aan te gaan is toch wel heel bijzonder.” Rens Breur Sr. kan zijn geluk ook niet op. “Ik ben enorm blij dat mijn ex-vrouw Ria komt. Ondanks de scheiding zijn we door de jaren heen goede vrienden gebleven. Tijdens haar bezoeken aan Australië heeft ze ook mijn huidige vrouw Constance leren kennen en de twee kunnen het uitstekend vinden met elkaar.”

Familiebezoek

Ook Rens doet in 2007 Australië aan voor een vakantie. Sinds het vertrek van zijn vader naar Australië hebben ze elkaar niet gezien. Ook Rens’ dochter Emily heeft haar Nederlandse opa nog nooit ontmoet. En dat broer en zus elkaar in levende lijve troffen, was ook heel wat jaartjes geleden. Genoeg redenen vond Rens om eens richting Down Under te gaan. Ze hadden er met zijn allen een heerlijke tijd. Maar het bezoek kreeg een staartje. Een paar jaar geleden trof Rens in Canada een naar Australië geëmigreerde Nederlander. Ene Thomas van Vliet. Hij trof hem in functie. Rens werkt op dat moment in de Jasper Park Lodge, een van Canada’s tophotels van het wereldwijde hotelbedrijf Fairmont Hotels & Resorts. Rens heeft er flink carrière gemaakt en is inmiddels director food & beverage, een afdeling die jaarlijks 18 miljoen dollar omzet draait en waar 450 mensen werken. De twee raken aan de praat omdat ze in dezelfde sector werken. Rens in Canada, Van Vliet in Australië. Als Rens ooit naar Australië zou gaan, dan moest hij maar bellen want dan zou hij een leuke rondleiding krijgen.

Aan het einde van Rens bezoek doet Rens Sydney aan en op afspraak ontmoet hij Thomas van Vliet in zijn kantoor in Sydney. Na wat koetjes en kalfjes uitgewisseld te hebben, krijgt Rens een baan aangeboden in Melbourne. Die van Assistant Executive Manager van het Sofitel Melbourne, onderdeel hotelbedrijf Sofitel Hotels & Resorts. De positie zou een prachtige volgende stap kunnen zijn in Rens’ carrière. Hij hoort het aanbod aan, maar doet er verder niks mee. Terug in Canada, blijken het Australische bedrijf vasthoudend en ze leggen een aanbod neer waar Rens geen nee tegen kan zeggen. Rens, die inmiddels de Canadese nationaliteit heeft, krijgt er een werkvergunning voor vier jaar en de complete relocatie wordt door zijn nieuwe werkgever geregeld en betaald. Rens hapt. Zijn vrouw en twee kinderen hebben er ook zin in. Ineens raakt alles in een stroomversnelling. Rens zal amper een week voor zijn moeder aankomen in Australië. En vanaf februari is ineens het oude gezin herenigd aan de andere kant van de aardkloot. Rens realiseert zich hoe uniek de situatie is. “Wie had dat nu kunnen denken vijf maanden geleden. Ik niet. Niemand. Het is voor iedereen een volslagen verrassing. Maar wel een mooie natuurlijk.

Afstand

Hoewel ze nu allemaal op hetzelfde continent wonen, en in het zelfde land is er toch een afstand. Rens gaat in Melbourne wonen en de rest zit in Brisbane, ongeveer 1700 kilometer verderop. Maar dat mag de pret niet drukken. Linda is waanzinnig enthousiast over de komst van haar broer. “Ik zie hier zo naar uit. Straks kunnen we samen verjaardagen en kerst vieren. Want het mag dan ver klinken, een retourtje kost pakweg 100 dollar. En het is ook heel onwerkelijk. We zijn er met zijn allen zo aan gewend om ver van elkaar te wonen en elkaar nauwelijks te zien. Ineens wordt dat zo anders. Ik vind het voor zo leuk. Ook voor onze kinderen. Die gaan nu echt hun Canadese neef en nicht leren kennen. We worden weer echt familie zo!”