Het emigratieverhaal van Richard Wolters (58) is een bijzonder relaas. Hij vertrok op zijn 20ste naar Australië. Hij bouwde er een leven op, trouwde er en kreeg kinderen. Maar dertig jaar later staat hij als alleenstaande man weer op Nederlandse bodem. Hij duikt zijn jeugdliefde Joke op die hij in 1969 achterliet, huwt haar en vertrok in 2006 opnieuw naar zijn geliefde Australië.

Richard Wolters wilde als 15-jarige al naar Australië emigreren. Op 19-jarige leeftijd stapte hij samen met zijn 29-jarige broer Frans bij een emigratiebureau binnen. Ze stonden echter snel weer buiten. Op de vraag aan de medewerker wanneer hij voor het laatst in Australië was geweest, moest deze het antwoord schuldig blijven. Hij was er nog nooit geweest. Richard en zijn broer maakten hieruit op dat hij de informatie ook uit de boekjes haalde die destijds verkrijgbaar waren bij de ambassade. Dus togen ze naar huis met een stapel boekjes. Dit varkentje zouden ze zelf wel even wassen. Het begin van de emigratie was een feit en ook de manier waarop is tekenend voor Richard: niet afwachten maar aanpakken.

Roze button

In 1969 kon je nog voor 100 gulden emigreren naar Australië met als enige beperking dat je twee jaar in Australië moest blijven. Verder kon je gaan en staan waar je maar wilde. Richard’s broer haakte een jaar later af zodat Richard op zijn twintigste alleen vertrok. Richard emigreerde destijds als unskilled emigrant aangezien buitenlandse diploma’s niet erkend werden. Op 17 oktober arriveert Richard om 6 uur in de ochtend op het vliegveld van Sydney. “Ga daar maar staan”, zei de man terwijl hij een roze button op zijn jas speldde. Niet veel later werden alle mensen met een roze button naar een bus geleid voor de vlucht naar Melbourne. Richard’s gedachten dwalen af naar de middag op het emigratie bureau te Haarlem. “Waar wil je heen?”, had de beste man gevraagd. Richard keek naar de grote kaart aan de muur en zei: “Melbourne”. “Dit had ook net zo goed een andere stad kunnen zijn en dan was mijn leven totaal anders verlopen”, aldus Richard.

Melbourne

In Melbourne aangekomen werden de meeste emigranten door familie of kennissen opgehaald de rest werd naar een opvangkamp in Brooklyn ten westen van Melbourne gebracht. Het kamp bestond uit metalen barakken die in kleine kamertjes waren opgedeeld. Dekens werden uitgereikt en de namen werden genoteerd. “Daar sta je dan als 20-jarige jongen aan de andere kant van de wereld met een bord en een mok in je hand en vraag je je af waar je in vredesnaam aan begonnen bent.” Richard maakte tijdens de lunch meteen van de gelegenheid gebruik om met zijn, zoals hij zelf zegt, gebrekkige Engels vragen te stellen aan andere gebrekkig Engels sprekende emigranten vanuit de hele wereld. Sommigen vertelden dat ze al maanden in het opvangkamp zaten. “Waar wachten jullie dan op?”, vroeg Richard. “Op werk”, was het antwoord. Richard zijn mede kampgenoten gingen na de lunch een dutje doen terwijl Richard naar de eerste de beste telefooncel liep buiten het hek. “In de hele wereld wonen Nederlanders dus ook in Australië. Die kun je heel snel vinden door in een telefoonboek naar de letter V te gaan, je vindt altijd wel een Van Dijk, Van Dam of een Van Veen”. Zo gezegd zo gedaan. Bovenaan de pagina vond Richard een meneer Visser. Meteen gebeld. “Hallo Mr. Visser do you speak Nederlands?” Het antwoord was ja, binnen een paar minuten had Richard verteld wie hij was en dat hij zo snel mogelijk weg wilde uit het kamp. Gelijk gevraagd waar de meeste kans van slagen op een baan was. Nog dezelfde dag schrijft Richard zich uit op het opvanghuis en neemt hij de trein naar Dandenong. Richard werd opgehaald van het station door de neef van meneer Visser die vervolgens gelijk langs het arbeidsbureau reed. Richard werd gezegd dat hij goed op de wegen moest letten zodat hij er zelf de volgende dag op de fiets heen kon rijden.

Honda

Vanaf dat moment begint voor Richard het balletje te rollen. Hij rolt van het ene baantje in het andere. Geld verdienen was bittere noodzaak aangezien Richard met 500 dollar Australië binnen kwam en gelijk voor 390 dollar een auto had aangeschaft. Na 9 maanden van diverse baantjes, opent een nieuwe Honda motorzaak zijn deuren. Voor Richard een schot in de roos. Hij was op die leeftijd al een motorrijder in hart en nieren. Vlak voor hij naar Australië vertrok was hij nog op een oude BMW naar Istanbul gereden. Richard regelde de baan op zijn eigen ‘niet afwachten maar doen’ manier. Hij vertelde de eigenaar dat hij er graag wilde werken aangezien het werk ook zijn hobby was en deed hem een voorstel. “Ik zal een maand voor je werken en als je me wilt hebben betaal je me en heb ik een vaste baan. Maar als je halverwege denkt dit wordt niks, dan stop ik er mee en houdt het op.” Een maand later begint Richard in vaste dienst. Op zijn vrije zaterdag mag hij gebruik maken van de werkplaats om reparaties te verrichten aan BMW’s. Binnen enkele maanden is het er op zaterdagen een drukte van jewelste. Negen maanden later is hij partner en nog eens zes maanden later is hij, 21 jaar oud, de jongste Honda dealer in Australië.

Cairns

In 1970 trouwt Richard met Ineke, een Nederlandse die hem achterna gevlogen was. Vijf jaar lang draaien ze samen de Honda-zaak. Tijd voor iets anders. Het goedlopende bedrijf wordt verkocht en het pas gekochte huis wordt onderverhuurd. Richard en zijn vrouw trekken 9 maanden lang de wereld rond. Tijdens deze trip komen ze in aanraking met de tropen hetgeen zeer aantrekkelijk lijkt. Voordeel van Australië is dat elk klimaat er wel te vinden is. Bij thuiskomst in Melbourne verkopen ze het huis en het meeste van hun hebben en houden verkocht. Richard en zijn vrouw vertrokken met een ‘we zien wel waar we uitkomen idee’ naar het noorden. Twee weken later zitten ze 4000 kilometer verder in Cairns op een met palmbomen begroeide boulevard te overleggen dat ze hier maar moeten blijven. Ze beginnen met de overname van een garage met pompstation. Ondanks het feit dat deze binnen tweeënhalf jaar tegen de vlakte zou gaan grijpen ze deze kans. Richard rolt weer van het ene bedrijf in het andere. Intussen is ook Richard zijn broer Frans overgekomen en werken ze als partners. Van een groothandel in chemicaliën maken ze de switch naar een kippenfarm die ze vervolgens 6 jaar later weer van de hand doen. Tijd voor een nieuwe vakantie van negen maanden dit keer met de drie kinderen Michelle, Nathalie en Jonathan.

In 1985 tijdens een bezoek aan Nederland hoorde Richard dat er in Haarlem een klokkenfabriek was. Na een paar bezoeken had Richard een container vol Hollandse spullen besteld om die in Australië te verkopen. Zaanse stoeltjes, Friese staartklokken waren een aantal van de Hollandse producten in zijn container. Terug in Australië verhuist het gezin naar Brisbane. De Hollandse producten gingen grif van de hand en op het Holland festival komt Richard in contact met zijn nieuwe werkgever. Richard gaat werken bij Hans Continental Smallgoods. De eigenaar is een Nederlander uit Haarlem. Richard is verantwoordelijk voor het opzetten van een afdeling voor diepvriesproducten.
Nadat zijn huwelijk in 1997 strandde besluit Richard dat het tijd wordt de dromen die hij al jaren koestert waar te maken. In 1997 neemt hij drie maanden vrij en vliegt hij met zijn motor naar Zuid India van waaruit hij in 3 maanden naar Nederland wil rijden. Richard rijdt via Nepal, Pakistan en Iran naar Nederland. Tijdens deze trip bedenkt hij zich dat het leven kort is, maar dat hij nog genoeg tijd heeft om andere dingen te doen. Richard besluit dat hij vanuit Nederland naar Kaapstad wil rijden op zijn volgende trip. Terug in Brisbane zegt hij zijn baan op.

Oude bekenden

Eind 1999 komt Richard opnieuw in Nederland aan. Dit keer met de bedoeling de motortrip naar Kaapstad te maken. Bij aankomst hoort hij echter van zijn 86-jarige moeder dat ze ziek is en geopereerd moet worden. Richard besluit om bij haar te blijven en haar te verzorgen. Terwijl zijn moeder in het ziekenhuis ligt bladert Richard door het telefoonboek van Haarlem. Op zoek naar oude bekenden. Hij vindt geen namen van oude schoolvrienden maar wel de naam van het zestien jarige meisje die hij in 1969 achter liet. Richard belt haar op en ze was hem zeker niet vergeten! De volgende dag ontmoeten ze elkaar en sloeg de vlam weer in de pan. Richard liet zijn Afrika plan varen en trok bij Joke in. Hij meldt zich bij de vreemdelingendienst en kan zodoende als allochtoon een verblijfsvergunning aanvragen. Hij vindt gelijk een baan en neemt een jaar later Joke mee op vakantie naar Australië om te kijken wat ze er van vindt.

Ze vond het geweldig en zou er graag in de bejaardenverzorging werken. Joke is meteen na terugkomst van de vakantie aan haar studie begonnen. Voor Richard is het aftellen begonnen. Helaas voor de in 1991 geworden Australiër duurt het nog 5 jaar voor hij terug zou keren in zijn thuisland. Vijf jaren die hem niet in de koude kleren gingen zitten. In het begin woonden ze in een flat later verhuisden ze gelukkig naar een eengezinswoning. “Iets beter maar ik voelde me gevangen.” Richard zit zelfs 5 maanden overspannen thuis. In 2005 slaagt Joke voor haar examen en kan Richard weer plannen gaan maken. Een week na het examen staan ze voor de deur bij de Australische Ambassade in den Haag. Helaas voor hen blijkt dat deze tegenwoordig in Berlijn gevestigd is. “Gewoon alles downloaden van internet en opsturen”, werd ons verteld. Terwijl Richard alles invult maakt Joke de motor klaar, ze brengen de papieren zelf naar Berlijn. Ze hebben een gesprek van een uur op de ambassade en rijden vervolgens eerst nog een paar weken door Polen en Slowakije voor ze weer terugkeren in Nederland. “Emigreren stelt eigenlijk niet zoveel voor, je neemt een besluit en daarop volgt nogmaals een besluit: doen we alles weg of nemen we alles gewoon mee.” Richard en Joke besluiten het laatste. “Het is goedkoper om alles mee te nemen. Voor je spullen in Nederland krijg je nagenoeg niets en door de meegebrachte spullen voelde Joke zich in elk geval meteen wat meer thuis.”

Remigreren

Op 4 april 2006 is het dan zover. Richard gaat terug naar Australië en Joke gaat voor het eerst van haar leven emigreren. Ze beginnen met een zes weekse rondreis door Australië. Hierdoor kan Joke, de kersverse emigrant, zeggen dat ze meer van Australië heeft gezien dan de gemiddelde inwoner. Bij aankomst in Brisbane worden ze door Richard zijn kinderen en vijf kleinkinderen opgewacht. Richard begon in april van dit jaar na te denken over een nieuwe baan. Zoals steeds het geval was, diende ook de nieuwe baan zich vanzelf aan. Richard werkt momenteel als business development manager voor een bedrijf dat gas- en oliepijpleidingen aanlegt door heel Australië. Van pijpleidingen weet Richard net zoveel als van chemicaliën, auto’s, kippen en diepvries pizza’s maar voor Richard geldt nog steeds; niet afwachten maar aanpakken!